μα έχεις έναν τόσο πλουσιο και ξεχωριστό συναισθηματικό κόσμο που είμαι σίγουρη οτι πολλές φώτογραφίες σου μιλάνε...και ένα καταπληκτικό ταλέντο στη ποίηση που μας λες και εμάς τι σου λένε!
...σε ευχαριστώ καλή μου, είσαι απίστευτη!
απλά μέσα μου οι καταστάσεις είναι λίγο περίεργες...
Θαρρώ πώς μιλάω με τα χρώματα, με τις μουσικές, με τις θάλασσες και τα φεγγάρια!
Οι φωτογραφίες κουρνιάζουν τόσο γλυκά στης ψυχής μου τα λιμέρια και σιγοτραγουδούν με τους ανέμους...κι εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό...απλά αφήνεσαι και ταξιδεύεις, στις λέξεις, στις ανάσες των στωικών...
αχ καλή μου Ελένη,
είμαι ικανή να μιλάω ατελείωτες ώρες για ποίηση και μουσική!
Και να'ξέρες πόσο μου λείπει αυτό το ταξίδι της κουβέντας...
θαρρώ πώς είναι όλα εκεί... κίτονται να μάς κοιτούν σαν τα περιμένουμε...:)
"Θάλασσα φουρτουνιασμένη, φθινοπώρου ερχομός
Σκέψη μου αλλοπαρμένη, μοιάζεις άστατος καιρός
Σύννεφα βλέπουν τα μάτια, καλοκαίρι εσύ το λες
Γίνεται η καρδιά κομμάτια, λες “ξανάρχονται χαρές”
Που με πας, που μ’ αρμενίζεις, σκέψη μου απατηλή
Κι όταν δείχνω εγώ τη δύση, βλέπεις την ανατολή
Φύλλα κίτρινα θα πέσουν σαν νεκροί πολεμιστές
Γιατί τόλμησαν να γίνουν του καιρού στασιαστές
Κι εσύ σκέψη αλλοπαρμένη, με μπερδεύεις πιο πολύ
Γιατί λες πως ερωμένη του θανάτου είν’ η ζωή
Πάρα, πάρα πολύ ωραία!!!!!!
Η φυσική της μορφή (με λιγο πείραγμα στον κορεσμό των χρωμάτων) πιστεύω θα ήταν επίσης εξαιρετική, γιατί έτσι κι αλλοιώς είναι πολύ καλή σαν σύνθεση :)))